خنگول نامه های یه دختر

I am not here for a long time, I am here for a good time

خنگول نامه های یه دختر

I am not here for a long time, I am here for a good time

خنگول نامه های یه دختر

چی بگه آدم
چرک نویس های یه دختر که گاهی بی ادب میشه
با مخاطبایی که بی ادبن خیلیاشون :))))

۱۵ مطلب در ژانویه ۲۰۱۷ ثبت شده است

چند وقت قبل این جدی بهم گفت فیلمای هالیوود دل خوش کنکن (چون من مدتیه که دیگه سریالا قبلی مثل مام و بیگ بنگ رو دیگه دنبال نمیکنم) و اگه سریال میخوای که مختو تکون بده Black Mirror رو ببین.

حالا من تازه قسمت اولشم.

ولی در کل کسی اگه دیده ما رو خبر کنه و نظرشو بگه.


دلم یه مرد جونور میخواد!!!!

نمیدونم یعنی چی!

ولی دوست دارم تو این شهر یکی پیدا بشه که من بتونم حس کنم که همون مردیه که دوست دارم!!!!

انقدر 7 تا پامو میکنم تو یه کفش تا در نهایت پیداش کنم!!!!


پی نوشت:

این ترانه راغب علامه خیلی خیلی خیلی زیباست.

(از نظر بنده)

https://www.youtube.com/watch?v=amE_xSyEm0o

  • یه آدم

من یه انسان احمقیم، که حرفا بیشتر از عملکردا یادم میمونه.

فقط بدونین که ازین نظر خیلی بدبخت و احمقم!!


دیروز این رفیقم گرفت باهام دعوا کرد (ازم بزرگتره) و گفت تو چرا ادما رو تو مخت پیشداوری میکنی. گفتم یعنی چی؟ گفت یعنی تو به شدت احترام میذاری به ادما. اونا رو برای اعمالشون قضاوت نمیکنی ولی ناخوداگاه وجودت ادما رو قبل از اینکه بشناسه تقسیم بندی میکنه.

یعنی مثلا میگی فلانی چون المانیه پس اینطوریه. اون یکی چون خاورمیانه ایه پس باید اینطوری باشه.

خلاصه یه یه ساعتی با من بحث کرد و زد اعصاب ما رو خراب کرد و دوست داشتم یه جوری بزنمش که نتونه پاشه!

آخرشم باهاش قهر کردمو ادامو دراورد!!!! اونجا فهمیدم ادا دراوردن پسرا و کلا مسخره بازیشون ایرانی خارجی نداره. پسرا همه سر و ته یه کرباسن!!!!!!

خلاصه داغون شدم رفت.

تا دو سه ساعت دپرس بودم. ادای دپرس شدنم رو هم دراورد!!!!!

بهش گفتم داری ناراحتم میکنیا!!!! گفت دارم ناراحتت میکنما!!!! (با لحن مسخره پسرانه اونم یه پسر غیرایرانی حساب کنین، میفهمین من چقدر حرص خوردم).

خلاصه گند زد به اعصاب نداشته ما.

بعد تهش گفت من اگه بتونم این اخلاقتو که خودت شروع میکنی برای خودت دغدغه میسازی رو ازت بگیرم هنر بزرگی کردم. بهش گفتم تا زنده ام دیگه حرفی رو بهت نمیزنم. تو خودت چیزی رو میپرسی بعد که حواب میدم میزنی ذوقم. گفت به فکرتم!! برای همینه! اونجا فهمیدم پسرا همه یه مدلن دعوات میکنن بعدم منت سرت میذارن اصا ایرانی خارجی نداره :D

داشتم فکر میکردم، دلم یه دوست پسر جونور میخواد!!! مثل اون دوست پسرم!!! یه موجودی که هرچی میخوای یا هرچی به صلاحت هست رو میاره میذاره جلوت میگه بفرما اوردمش!!! دستم بهش نمیرسه. اونم داره علاف و مجرد میچرخه (و هر روز پیرمردتر میشه) گاهی دوست دارم بهش بگم جون مامانت بیا پیش من! دنبال ویزا بیفت!!

شما دوست پسری مثل دوست من نداشتین نمیدونین چی میگم!!!!

جونوره!

تنها کلمه ای که توصیفش میکنه جونور هست!

گاهی حس میکنم هنوزم خیلی دوسش دارم!

شاید چون نتونستم یه مرد قوی مثل اون پیدا کنم.

یه چیز دیگست....


دوست دارم واسه چند تا چیز برنامه دراز مدت بریزم...


ازینا گذشته، جدی همیشه میگفت تو کانادا یه دونه ما February Symptom داریم که نصف ملت توش افسردگی میگیرن با فرارسیدن ماه فوریه. پس فردا فوریه شروع میشه باد حواسمو جمع کنم. ها ها ها


داشتم فکر میکردم

اگه ترم اول فوق لیسانسم تو ایران

یکی از اساتید منو به جرم تهرانی بودن (تهرانی نیستم، چون لهجه نداشتم میگفت تهرانیه) اذیت نمیکرد و اعصابمو داغون نمیکرد، من الان کانادا نبودم.

من اگه اینجام برای اینه که ازون دانشگاه و دانشگاههای مشابه دل کندم.

با خودم میگم اگه الان یه روزی یه وقتی سنگی پیش پای من افتاد باید برای پیشرفتم استفاده کنم.

:)


راستی

اینو برام یه روزی یاور مشیرفر تو وبلاگش نوشت.

دوست داشتم اینجا بذارم لینکشو که همیشه بمونه.

مرسی یاور

خیلی خوشحالم که تو هستی

:)


http://moshirfar.blogsky.com/1395/10/27/post-129/%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%AA%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%A7

  • یه آدم

هر قدر دقت میکنم

میبینم این بچه های کوچولوی کلاس بسکتبالم درست میگفتن!!!

ترامپ فاجعه جهانیه!!!!!


و اینکه احتمالا ترامپ ازونا بوده که از بچگی پای اخبار میشسته و هر سری (تحت تاثیر اخبار) میگفته من یه روزی مرزهامونو از ایران و سودان و سوریه و بقیه امن میکنم تا حداقل خیال هممون راحت شه!!! یعنی دانش سیاسی = 0


من الان میبینم اون بنده خدا احمدی نژاد اونقدرام تندرو نبود!!! یعنی اینو دیدم گفتم کاش احمدی نژاد رییس جمهور امریکا میشد!!!!

یه شباهتیم بین ترامپ و احمدی نژاد هست

اینکه جفتشون تندروئن. جفتشون پوپولیستن. و اینکه جفتشون تقریبا به ضرر ایران کار کردن!!!


  • یه آدم
دوست پسرم (سابقم) همیشه بهم میگفت، به قول چارلی چاپلین برای کسی برهنه شو که ارزششو داشته باشه. "به گمان من ، تن عریان تو باید مال کسی باشد که روح عریانش را دوست می داری ."
اینو به یاد اون میذارم اینجا

نامه چارلی چاپلین به دخترش:

My girl


Now it is night. One Christmas night. All unarmed wars in my little castle slept. Not awake or your brother or your sister. Even your mother now sleeps. Not only woke up zaspalite birds until he came to this polusvetla room.
I am far from you! But let oslepeya if even for a moment your portrait has disappeared from my eyes. It was here – on the table here – to my heart. But where are you? There – prikazniya in Paris, of the magnificent dance theater scene Shan h `Elize. I know that, like in a quiet night you hear footsteps, to see your eyes shining like stars in the winter darkness. I heard that your role in this party and light show is the role of Persian Beauty, captive from Tatar Khan. Be fair and dance. Be a star and siyay. But if vaztorzite and they thanked the audience intoxicated, if the flavor of flowers sent to you, they zamae, you sit in a corner, read my letter and listen to the voice of his father.
I am your father, Zheraldin!
I’m Charlie, Charlie Chaplin!
You know how many nights I sat by your bed for you to tell stories when I was small – the Sleeping Beauty for budniya dragon in the field … And when the dream comes to rest my eyes, I get him and says: “Go! I sleep with dreams of his daughter! “I see these dreams, Zheraldin see your future, today’s your day! I see a girl playing on the stage, a fairy dancing in the sky. I heard the crowd say: “See that girl? It is the daughter of the old fool. Remember how I said – Charlie? ”
Yes! I’m Charlie! I am old fool!
Today is your day. Dance! I dancing in a wide okasan and trousers, and you in silk dress of a princess. These dances and the sound of applause will sometimes rise in the heavens.
Go! Go there! But back on earth! And look at people’s lives, the lives of those street dancers in the final quarters to play hungry and shiver and beggary. I was like them, Zheraldin! In those nights, those Charming nights sleep in my talk, I stay awake. I saw your face, hit felt your heart and ask: “Charlie! Really this kitten will ever know? “You do not know me, Zheraldin … As I talk to razkazval those long nights, its story I never razkazval you … And it is also interesting … Story about a hungry fool who peeshe and dancing in the poor neighborhoods of London, and then … gathering alms … This is my story!
I vkusil hunger, I know what it means to be without a roof! Moreover, I felt pain of the humiliating skitnika poll in whose breasts Ocean raged all of pride, had a coin toss to drain. But nevertheless I am alive and live normally for a little talk.
Better to talk to you!
After your name, Zheraldin is my – Chaplin. It more than forty years I laugh people on earth. But I cried more than they are brave, Zheraldin! In the world in which you live, there is only dance and music!
At midnight, when leaving the great hall you forget richest fans, but do not forget to ask a taxi driver who takes home to his wife … And if brememnna if no money to buy a coat child, you put money in his hand. I told the bank to pay your these costs. But for others – you have to send the correct account! From time to time by subway or bus examine city walk se.Gleday people! And at least once a day said: “I am one of them!” Yes! You are one, my girl. More! Art before a human wings for excursions in visinite usually schupva his legs. And when the moment in which you feel yourself more than the audience, immediately leave the scene! Go with the first charges in the vicinity of Paris. I know them very well! … There you will see many dancers like you – even more beautiful than you, and more proud of you. Glare from the spotlight of your theater no clue! Projector is for them the moon. Look, look good! Do not dance better than you? Admit it, my girl! Always someone who dance better! And know – the family of Charlie no one was so rude to make a hack rugae or podigrae beggar, sitting near the Seine …
I will die, but you will live … I want you never to live in poverty! Along with this letter you send a white check. As you write to it. But when spending two francs, do not forget to say that the third coin is not yours. It must belong to nepoznatiya man who needs one franc. And it you can easily find. I want to see these strangers pauperism, you can find them everywhere. If you talk about money, do this because I know izmamnata force these devils … You know, I spent a long time in the circus. And I always bezpokoyal of twister. But I gotta tell you a true, my girl – making people more easily than solid ground than players of precarious rope. Maybe one night glory of the most expensive diamond will fraud. In the same night that your diamond will be unstable and fall rope you safe. Perhaps one day the beautiful face of a prince will fraud. On the same day you will be unversed twister, a twister neopitnite always fall … Not to sell my heart for gold and jewelry. For the largest diamond is the Sun. Fortunately he shine in the face of every man!
And when one day falling in love with a man, you all be with him. Your mom told you I write about it. She knows better love me, it applicable to her as you talk about it …
Your job is very difficult. I know that. Your body is covered only with a piece of silk. Because art can and will appear naked on stage, but to come back from there in wearing and cleaner …
But nothing and no one else in this world deserves to see even the nails of the feet of a girl. Nakedness is a disease of our time.
I am old and my words might sound funny. But me, your naked body must belong to one who loves Face your soul. It is not scary if your belief that is ten years from the time you go. Fear not – those ten years they will not sastaryat. But as it is, I want you to be the last person who is subject of the island of bare! …
I know that sons and fathers are always bivali in a duel. With me, fight with my thoughts, my girl. I love children subject. And before kapnat tears from my eyes on this letter, I believe – this is Christmas night, night of miracles. I want to become a miracle – you really know you all I want to tell you.
Charlie is already outdated, Zheraldin! Sooner or later, instead of white silk to the scene, you will have to wear black to go to my grave. Now I do not want to bother. Only from time to time look in the mirror, there will see me. My blood runs in your veins. I even when in my veins the blood dried up, not to forget his father – Charlie. I was not an angel, but as far as could be stremyah to be a man. Try it and you.

جرالد دخترم

از تو دورم ولی یک لحظه تصویر تو از دیدگانم دور نمیشود. اما تو کجائی ؟

در پاریس روی صحنه تئاتر پرشکوه شانزه لیزه…

این را میدانم و چنان است که گوئی در این سکوت شبانگاهی آهنگ قدمهایت را میشنوم.

شنیده ام نقش تو در این نمایش پرشکوه ، نقش آن دختر زیبای حاکمی است که اسیر خان تاتار شده است.

 

  

جرالد

در نقش ، ستاره باش ، بدرخش ، اما اگر فریاد تحسین آمیز 

تماشاگران و عطر مستی آور گلهایی که برایت فرستاده اند تو را فرصت هشیاری داد.

امروز نوبت توست که صدای کف زدنهای تماشاگران گاهی تو را به آسمانها ببرد.

به آسمانها برو ولی گاهی هم روی زمین بیا و زندگی مردم را تماشا کن ،

زندگی آنان که با شکم گرسنه در حالیکه پاهایشان از بینوائی میلرزد و هنرنمائی میکند.

من خودم یکی از ایشان بودم. تو مرا درست نمیشناسی.

در آن شبهای بسی دور با تو قصه ها بسیار گفتم اما غصه های خود را هرگز نگفتم ،

آن هم داستانی شنیدنی است. داستان آن دلقک گرسنه ای که در پست ترین صحنه های لندن آواز میخواند و صدقه میگیرد.

این داستان من است.

من طعم گرسنگی را چشیده ام ،

من درد نابسامانی را کشیده ام و از اینها بالاتر ،

رنج حقارت آن دلقک دوره گرد که اقیانوسی از غرور در دلش موج میزند

اما سکه صدقه آن رهگذر غرورش را خرد نمیکند را نیز احساس کرده ام.

با این همه زنده ام و از زندگان پیش از آنکه بمیرند نباید حرفی زد.

داستان من بکار نمی آید، از تو حرف بزنم . بدنبال نام تو ، نام من است ، چاپلین.

 

  

جرالد دخترم

دنیائی که تو در آن زندگی میکنی دنیای هنرپیشگی و موسیقی است.

نیمه شب آن هنگام که از سالن پر شکوه تئاتر بیرون می آئی ،

آن ستایشگران ثروتمند را فراموش کن

ولی حال آن راننده تاکسی را که تو را به منزل میرساند بپرس.

حال زنش را بپرس و اگر آبستن بود و پولی برای خرید لباس بچه نداشت ، مبلغی پنهانی در جیبش بگذار.

به وکیل خود در پاریس دستور داده ام فقط وجه این نوع خرجهای تو را بی چون و چرا بپردازد.

اما برای خرجهای دیگرت ، باید یرای آن صورت حساب بفرستی

 

  

دخترم

گاه و بیگاه با مترو و اتوبوس شهر را بگرد ، مردم را نگاه کن ، 

زنان بیوه و کودکان یتیم را بشناس و دست کم روزی یکبار بگو:

«من هم از آنها هستم» تو واقعاً یکی از آنها هستی و نه بیشتر…

هنر قبل از آنکه دو بال دور پرواز به انسان بدهد ، اغلب دو پای او را میشکند.

وقتی به مرحله ای رسیدی که خود را برتر از تماشاگران خویش بدانی ،

همان لحظه تئاتر را ترک کن و با تاکسی خود را به حومه پاریس برسان. من آنجا را خوب میشناسم.

آنجا بازیگران همانند خویش را خواهی دید که قرنها پیش ، زیباتر ، چالاکتر و مغرورتر از تو هنرنمائی میکنند.

اما در آنجا از نور خیره کننده نور افکنهای تئاتر شانزه لیزه خبری نیست.

نور افکن کولیها تنها نور ماه است.

نگاه کن آیا بهتر از تو هنرنمائی نمیکنند ؟

اعتراف کن دخترم

همیشه کسی هست که بهتر از تو هنرنمائی کند

و این را بدان که هرگز در خانواده چارلی چاپلین کسی آنقدر گستاخ نبوده است

که یک کالسکه ران یا یک گدای کنار رود سن یا کولی هنرمند حومه پاریس را ناسزائی بگوید.

 

 

دخترم

چکی سفید برایت فرستاده ام که هر چه دلت میخواهد بگیری و خرج کنی

ولی هر وقت خواستی دو فرانک خرج کنی با خود بگو سومین فرانک از آن من نیست

این مال یک فقیر گمنام باشد که امشب به یک فرانک احتیاج دارد.

جستجو لازم نیست ، این نیازمندان گمنام را اگر بخواهی همه جا خواهی یافت.

اگر از پول و سکه برای تو حرف میزنم برای آن است که از نیروی فریب و افسون این فرزند شیطان خوب آگاهم.

من زمانی دراز در سیرک زیسته ام و همیشه و هر لحظه برای بندبازانی که بر روی ریسمانی بس نازک و لرزنده راه میرفتند نگران بوده ام

اما دخترم این حقیقت را بگویم

که مردم بر روی زمین استوار و گسترده بیشتر از بند بازان ریسمان ناستوار ، سقوط میکنند.

 

  

جرالد دخترم

پدرت با تو حرف میزند. شاید شبی درخشش گرانبها ترین الماس این جهان تو را بفریبد.

آن شب است که این الماس همان ریسمان نااستوار زیر پای تو خواهد بود و سقوط تو حتمی است.

روزی که چهره زیبای یک اشراف زاده بی بند و بار ترا بفریبد،

آن روز است که بندباز ناشی خواهی بود زیرا بندبازان ناشی همیشه سقوط خواهند کرد.

از این رو دل به زر و زیور مبند.

بزرگترین الماس جهان آفتاب است که خوشبختانه بر گردن همه میدرخشد.

اما اگر روزی دل به مردی آفتاب گونه بستی با او یکدل باش

و براستی او را دوست بدار و معنی این را وظیفه خود در قبال این موضوع بدان.

به مادرت گفته ام که در این خصوص برای تو نامه ای بنویسد.

او بهتر از من معنی عشق را میداند.

او برای تعریف عشق که معنی آن یکدلی است ، شایسته تر از من است.

 

  

دخترم

هیچکس و هیچ چیز دیگر را در این جهان نمیتوان یافت

که شایسته آن باشد که دختری ناخن پای خود را به خاطر آن عریان کند.

برهنگی بیماری عصر ماست.

به گمان من ، تن تو باید مال کسی باشد که روحش را برای تو عریان کرده است.

 

  

جرالد

برای تو حرف بسیار دارم ولی به موقع دیگر میگذارم و با این آخرین پیام ،

نامه را پایان می بخشم.

« انسان باش ، پاکدل و یکدل ، زیرا گرسنه بودن ، صدقه گرفتن و در فقر مردن ،

هزار بار قابل تحمل تر از پست و بی عاطفه بودن است.»
  • یه آدم

دیروز استادم داشت برام ادامه کار رو میگفت. و میگفت پروژه مثلا شش ماه اینده ما اینه.

و تو باید اینو به دست بیاری.

وقتی داشت حرف میزد (وقتی سری اول هم داشت صحبت میکرد چند وقت قبل باز اینطوری شدم ولی این سری شدیدتر...) یه لحظه گفتم دختر جان تو دقیقاااااااااااااااااااا تو تنهاییات میشستی فانتزی میزدی که یه روزی من میرم این رشته رو میخونم یا مشاهبشو و یواش یواش سوئیچ میکنم به اون چیزی که میخوام.

و الان تو حتی نیاز نداری سوئیچ کنی!!! تو دقیقاااااااااااااااا افتادی سر جات!!! این رشته دقیقا همون چیزی بود که میخواستم!!!!!!! نمیدونین من چی میگم!!! من تو مخم ترسیم کرده بودم که مثلا یه ذره تجزیه داشته باشه، یه ذره الی، یه ذره فیزیک یه ذره مثلا فلان، و کار اصلی مثلا این باشه با تمرکز بر فلان فیلد!!! و دقیقاااااااااااا افتادم اون جایی که میخوام!!! دیروز موقعی که استاد داشت توضیح میداد و من ریز به ریز مینوشتم، یه لحظه مغزم هنگ کرد.... یه لحظه لبخند زدم!!!!! یه لحظه مخم قاطی کرد!!!!

حتی چیزای دیگه که میخواستم (مثل تی ای شدن برای کسب تجربه و یاد گرفتن نحوه برخورد با دانشجوها) هم دقیقا خواستم بود، خیلی چیزای دیگه!!! الان میفهمم معنی این جمله ها رو:

When God says yes

He is gonna give you something good

when he says "wait"

he is gonna give you something better

and when he says no!

he is gonna give you the best!!!

دقیقا برای من این اتفاق افتاد!!!


به هرچی بخوای میرسی!! فقط نباید به کمتر ازون قانع بشی و باید اصرار کنی! اصرار کنی! اصرار کنی!!! باید عین این وروجکا همه درا رو بزنی، باید دنبالش باشی، باید بحنگی! اخرش اون دری که بستس و تو روی پله هاش نشستی و خسته ای و میخوای گریه کنی و میدونی که این در، مال تو نیست، دقیقا همون در باز میشه!! یکی دستتو میگیره، میکشتت بالا! و تو یهو اوج میگیری!

زندگی من اینطوریه!!!

زندگی من هیچوقت وسط نداشته.

یا پایین بوده یا یهو بالا رفته!!!


به قول ویلیام ترینر تو کتاب من قبل از تو، که خطاب به لوئیزا کلارک نوشته بود (و به قول جدی)،

Push yourself! Do not settle! Keep the Faith and push it harder!!!

اصلا امکان نداره نرسین! میرسیم! به خوبشم میرسین!!!

فقط قانع نشین به کمتر ازون!!! دست بذارین روش و بگین همینو میخوام!! و اصرار کنین! اصرار کنین!!!!

  • یه آدم

امروز برام یه اتفاقی افتاد.

به نزدیکترین دوستم گفتم.

نه که کمک بخوام، دلم گرفته بود!

گفت من کمکت میکنم. من میام و همه چی رو فیکس میکنم. نگران نباش و ریلکس باش. همه رو به من بسپر.

من شب خیلی ناراحت خوابیدم.

صبح وقتی این حرفا رو بهم زد من حالم خوب شد!

بهش گفتم من باورم نمیشه اینجا یه دوست پیدا کردم که نگران منه.

قبلنا همیشه میگفت هر وقت به مشکل خوردی به من بگو. من کمک میکنم. من میگفتم تعارف میزنه بابا اخه یه خارجی چه کمکی میتونه بکنه؟!

امروز دیدم کمکشو.

یه عالمه خوشحال شدم.

از خوشحالی میخواستم گریه کنم. حتی نمیتونم به فارسی احساساتمو بهش بگم!! میخواستم بگم دوست دارم بگیرم یه جوری فشارت بدم که دردت بگیره!!!

دقیقا یه هفته قبل دوست دخترم هم یه کاری کرد واسم (یه لطفی کرد) و میخواستم بگیرم فشارش بدم!

خدایا ازت ممنونم!

اینجا دو تا دوست خوب دارم. دو تا دوست نزدیک و خوب.

واقعا ممنونم خداجونم!

هم این دختره خوبه هم پسره.

همکارامو دوست دارم. همشون خوبن. همشون خوبن. ولی این دوتا همکارام نیستن.


  • یه آدم

اون کارتون سفرهای علمی بود؟

خانم فریزل بود؟

که قبلنا یه پست دربارش گذاشته بودم؟!


اتوبوس مدرسه واقعی تو "سفرهای علمی" رو پیدا کردم!!!


پریروز از جلوی خونمون داشت رد میشد!!!



فقط اینو بچرخونین.

من نتونستم تو سیستم بیان بچرخونم.


!


الان دو روزه که این برفا همه آب شدن!! (بارون بارید) و هوا افتابی شده عین شمالللللل!

حال میده!

  • یه آدم

من آینده رو خیلی دوست دارم.

مهم ترین دلیلشم اینه که هیچییییییییییییی معلوم نیست!!

من مثلا، سه هفته و سه شب پیش، با گریه سرمو گذاشتم رو بالش و خواب رفتم.

هیچ امیدی نداشتم.

اگه اجارمو نداده بودم (یعنی اجاره دو سه ماهمو) قطعا فردای اون شب جمع میکردم میومدم ایران (شایدم نه، سختم بود برم فرودگاه) و واقعا ناامید بودم.

ولی روز بعدش دنیا به روم خندید.

روز بعدترش دنیا بیشتر خندید.

4 تا بعد از ظهر بعد اون بعد از ظهری که رسیدم کانادا، یهو کنار نیاگارا واساده بودم!!!!

خیلی خوشحال!

بعد اون دنیا همینطور به روم خندید!!!

برای همین، آینذه رو دوست دارم.

هم غم داره هم شادی، ولی قشنگه!!!

آینده هیچیش معلوم نیست.

میتونی اب حس مثبتت بسازیش...

میتونی زندگی کنی...

میتونی بدرخشی...

فردا ممکنه یه اتفاق بزرگ بیفته!

  • یه آدم

من اینو چند وقت پیش نوشته بودم

الان اینجا میذارم.


دیروز داشتم با تکنسین آزمایشگاهمون صحبت میکردم و بایدها و نبایدها رو یادداشت میکردم.

مثلا میگفت حتماااا باید تن بچه ها روپوش آزمایشگاه باشه و عینک داشته باشن و...

چند تا موردو گفت.

من خودم چون یه خاظره از کارشناسیم داشتم، ازش پرسیدم اگه کسی چیزی رو بشکنه چطوریه؟ باید بهش بگم برو بخر بیار؟!! گفت نه! اول میریم به محل حادثه، نگاه میکنیم که برای دانشجو اتفاقی نیفتاده باشه، بعد شکستگی ها رو میدیم جمع میکنن، و بعد یه قطعه سالم جایگزین میکنیم. ضمنا محفظه های ابلیمو و شکر و ابمیوه هست که اگه بچه ها سر صبح گشنشونه یا ضعف دارن بخورن!

خاطره من که یادش افتادم و به خاطر اون این سوالو پرسیدم:

بالونی با که هم گروهیم بسته بودم شکست (خودش، به خاطر فشار) و ما دوتام گفتیم خب ما که نشکستیم که سریع بخریم بیاریم. خودش شکست.

و یادمه آخر ترم وقتی نمرمون لاک داشت روش (خونده نمیشد) وقتی رفتیم پیش مسئول آزمایشگاهمون، گفت دختر جان به حافظه ت رجوع کن! گفتم استاد هر قدر رجوع میکنم دلیلی پیدا نمیکنم که این نمرمو نتونم بخونم.

یه ربع وقتی مجبورم کرد فکر کنم، 

آخرش گفت بالون شکستین!؟

گفتم خدایا کی؟!

گفت فلان بالون تو این ازمایش!

گفتم استاد بخدااااا ما نشکستیم.

با این هم گروهیم خدا و قرانو قسم میخوردیم.

گفت!

برین بخرین!

یادمه تو بحبحه خرداد 88 ما رفتیم اینو از انقلاب تهیه کردیم (فکر کن دو تا از پسرای همکلاسی با ما اومدن که یه وقت نمیریم اونجا)

اومدیم دادیم. گفت بالون اشتباهه!!!!!

دوباره برگشتیم انقلاب!

من خیلیای دیگه رو هم دیده بودم که همین کارو میکنن باهاشون.

ولی آخه بالون ما خودش شکست!!

عین لیوانی که 100 بار ازش استفاده میکنی و یه بار یواشکی ترک برمیداره و دفعه دیگه وقتی میگیری دستت یهو میشکنه! وقتی شکست ما اصلا دستمون نگرفته بودیمش. خود استادم دید!


جالبه که ایجا مثلا ازمایشا در حدی که بچه بیاد دستگاه UV رو ببینه و بره!

ما ترم یک کارشناسیمون بعد 4 ساعت آزمایش تازه میفهمیدیم که فنول سبز داریم یا بنزین! و بعدش تیکه دوم آزمایشو استارت میزدیم!

هر درسم فقط یه واحد بود!


اینجا بچه ها رو خیلی ریلکس بزرگ میکنن. بچه ها نگران هیچی نیستن. با دانشجوها با خصوصمت برخورد نمیکنن. همه تلاش استاد و کادر اینه که به ما بفهمونن که هر اتفاقی که افتاد بچه رو اذیت نکنینا.

بعد یادمه تی ای آزمایشگاه ترم یک ما یه دختر بود که همون ترم با دوست پسرش بعد 3 سال به هم زده بود و به هممون میگفت (دختر و پسر): میگیرم یه چک میخوابونم زیر گوشتا! برو اونور!!!! بقیه سالها و ترم ها هم تی ای ها همین بودن. حس میکردن باید یه فاصله و حدی بین خودشونو و بقیه بذارن. اینجا ما قراره یه هفته قبل کلاس بریم به بچه سلام کنیم و براشون آرزوی بهروزی در همه مقاطع زندگی کنیم انشاالله!

خلاصه این بود داستان بالون آزمایشگاه من!

  • یه آدم

من مثل همه ادما، به یه چیزایی وابستگی شدیدی دارم. به خونوادم، دوستایی که تو ایران جا گذاشتم... به اقوامم، به اتاقم تو ایران، به خونمون، به خیلی چیزا، اما:

امروز میخوام درباره یکیشون صحبت کنم. درباره یکی از وابستگی هام که بعضی وقتا فکرش دیوونم میکنه.

یه خطه ای تو این دنیا هست، که اسمش هست "خاورمیانه"، من همیشه بهش تعلق خاطر دارم... برای من این اسم بی اندازه عزیزه.

این اسم یاداور ظلم و ستمهایی که که در سالیان دراز به این منطقه تحمیل شده، استعمار، سختی ها و عذابهایی که خاک و مردمش متحمل شدن، سادگی مردمش، لورد بودن و دل گندگی آدماش، احساسی بودن آدماش و خیلی چیزای دیگه برای من هست.

من هر وقت ازم میپرسن از کجا اومدی، سرمو میگیرم بالا و میگم از ایران، یا میشناسن و میگن اره ایران، یا میگن کجاست؟! (فقط یه نفر تا حالا اینو پرسیده که ایران کجاست) و اگه ندونن میگم ایران یه کشوریه تو خاورمیانه.

هر وقت تو این چندسال (من قبلا تو اروپا هم بودم) ازم پرسیدن ایرانو دوست داری؟ گفتم آدم میشه وطنشو نخواد؟ من عاشقشم، یه روزی برمیگردم.

هر وقت گفتن شنیدیم مردم ایران از حکومتش بیزارن، جواب دادم برام مهم نیست، من ایرانمو دوست دارم.

من ایرانمو دوست دارم بچه ها!

من ایرانمو دوست دارم.

من سختی های زیادی تو ایران متحمل شدم ولی ایرانو با همه گوشت و خونم دوست دارم.

من مردممو دوست دارم.

من اینجا وقتی بخوام درد دل کنم (یعنی اگه بخوام به کسی بگم دلم گرفته) به رفیقای خاورمیانه ایم خواهم گفت.

من اونا رو هم دوست دارم چون هم چهره شون شبیه ماست هم فرهنگشون هم اینکه مثل ما هستن از خیلی جهات.

من مردممو دوست دارم.

همه آدمای دنیا رو دوست دارم ولی حس خاصی به مردمم دارم.

من الانم تو خیابون یا دانشگاه که راه میرم و ایرانی میبینم (هرچند خیلییییییی کم) ولی همیشه سلام میکنم، چند بار ضایع شدم و طرف گفته بله امری دارین؟! منم گفتم نه فقط دیدم هموطنم هستین خواستم سلام کنم!!! اونم هول کرده و گفته مرسی مرسی لطفا دارین!! و سر صحبتو باز کرده. من قبلا هم تو اروچا همچین چیزی رو دیده بودم ولی این چیزا نظر منو نسبت به ایران و ایرانی و خاورمیانه عوض نمیکنه.

من کشورمو دوست دارم.

مردممو دوست دارم.

فرهنگمو دوست دارم.

آرزومه یه روزی به کشورم خدمت کنم.

برای من اسم ایران مقدسه.

من ممکنه اینجا خوبی و احترام ببینم و بیام بنویسمش ولی دلیل نمیشه که چیزی رو فراموش کنم.

ایران برای من یه چیز دیگست....

من تو تهران نمیتونم نفس بکشم (خفه میشم) من کرور کرور دارو باید مصرف کنم تو جایی مثل تهران تا زنده بمونم، ولی ایرانمو دوست دارم... خاک ایرانو با هیچ کجای دنیا عوض نمیکنم...


  • یه آدم